Niedobór fosforu

Objawy:
Niedobór fosforu u pomidorów objawia się głównie zahamowaniem wzrostu roślin oraz ciemnozielonym, czasem lekko fioletowym zabarwieniem liści, zwłaszcza od spodu. Młode liście pozostają małe, a starsze mogą sztywnieć i zwijać się ku górze. Pędy rosną wolniej, są cienkie i słabo się rozgałęziają. Niedobór fosforu prowadzi także do słabego zawiązywania kwiatów, mniejszej liczby owoców oraz ich nierównomiernego dojrzewania. Owoce bywają mniejsze, mniej soczyste, o gorszej jakości smakowej.

Przyczyny:
Najczęstszą przyczyną niedoboru fosforu jest uprawa pomidorów w glebie o zbyt niskiej temperaturze (poniżej 12°C), zbyt kwaśnej (pH poniżej 5,5) lub zbyt zbitej, co ogranicza pobieranie tego pierwiastka przez korzenie. Niedobór może również wynikać z długotrwałego braku nawożenia fosforem lub stosowania nawozów wyłącznie azotowych i potasowych.

Zapobieganie:
Należy dbać o optymalne warunki glebowe: pH gleby na poziomie 6,0–6,8, dobra struktura gleby oraz odpowiednia temperatura podłoża. Warto unikać przenawożenia azotem, które może ograniczać dostępność fosforu. Należy stosować zbilansowane nawozy wieloskładnikowe z odpowiednią ilością fosforu, zwłaszcza na etapie wzrostu wegetatywnego i zawiązywania owoców.

Leczenie:

• Nawozy doglebowe
  Najskuteczniejszym sposobem jest zastosowanie nawozów bogatych w fosfor, np.:
  – Superfosfat
  – Specjalistyczne nawozy do pomidorów zawierające fosfor, np. POMIDORY – nawóz do pomidorów i papryk
• Równowaga nawożenia
  Unikaj nadmiernego nawożenia azotem i potasem bez uzupełniania fosforu. Stosuj nawozy zgodnie z potrzebami roślin oraz analizą gleby, aby utrzymać prawidłową równowagę składników pokarmowych.